Je muurprint aanleveren: drie regels die ertoe doen

Wie meteen wil bestellen, heeft aan onderstaand rijtje genoeg; de rest van deze pagina legt uit wat erachter zit. Belangrijker nog dan de regels zelf: er zit een dubbel vangnet in het proces. Eerst de automatische resolutiecheck in de configurator, daarna de ontwerpcontrole door een medewerker. Een bestand dat op jouw maat problemen geeft, komt niet ongezien op de muur.

Onthoud vooral het verschil met een folder of visitekaartje: die lees je op dertig centimeter, een wand bekijk je op drie meter. Daarom volstaat 150 dpi op eindformaat waar klein drukwerk het dubbele vraagt. Dat maakt het verschil tussen een onhaalbaar en een heel haalbaar bestand — een goede telefoon- of systeemcamera komt al een heel eind.

150 dpi op eindformaat klinkt abstract, dus laten we rekenen. Het komt neer op zo'n 59 pixels per centimeter wand. Voor een muur van 350 centimeter breed zoek je dus een bestand van ruwweg 20.700 pixels breed. Fors, maar niet onrealistisch: moderne camera's, stockbeeld in de hoogste resolutie en vectorontwerpen halen zulke maten of komen er dichtbij.

En zit je eronder? Dan is nog niet alles verloren. Kijkafstand vergeeft veel: een zacht aquarel of een wolkenlucht mag krapper in zijn pixels zitten dan een ontwerp met letters en strakke randen, want juist harde contouren verraden een tekort. De configurator waarschuwt als het spannend wordt, en bij de controle beoordelen we of het beeld op jouw wandmaat standhoudt.

Drukkerijen vragen traditioneel om CMYK; wij bewust niet. Vrijwel elk fotobestand en elk ontwerpprogramma werkt standaard in RGB, en precies dat bestand willen we ontvangen. De vertaling naar het kleurprofiel van de wandprinter doen we in eigen huis, in één zorgvuldige stap. Wie zelf vooraf converteert, stapelt omzettingen en levert onnodig kleur in.

Wel een eerlijke waarschuwing voor schermkleuren op het randje: fluorescerend groen, gloeiend magenta en vergelijkbare neontinten bestaan alleen op een lichtgevend beeldscherm. Geen enkele inkt haalt die intensiteit. Leunt jouw ontwerp op zulke kleuren, dan hoor je dat van ons bij de ontwerpcontrole, mét een voorstel om het beeld printwaardig bij te sturen.

Een foto bestaat uit een vast aantal beeldpunten; groter maken betekent verzachten. Een vectorbestand daarentegen beschrijft lijnen en vlakken als wiskunde en blijft dus haarscherp op elk formaat, van postzegel tot gevelwand. Voor foto's is pixel simpelweg het enige format. Maar voor een logo, monogram of typografisch ontwerp is vector de vakmanskeuze: een wand vergroot elke onscherpe rand meedogenloos uit.

Heb je van het bedrijfslogo alleen dat kleine plaatje van de website? Vraag het bronbestand op bij de ontwerper of huisstijlbeheerder; in vrijwel elk archief ligt een PDF, SVG of EPS te wachten. Komt het er echt niet, stuur dan wat je hebt en overleg. Soms is een strak logo zo hertekend, en soms blijkt het pixelbestand op jouw maat net te volstaan.

Stuur nooit een kunstmatig opgeblazen bestand. Een klein beeld in software naar twintigduizend pixels oprekken voegt geen detail toe; het smeert alleen de bestaande pixels uit. Andere terugkerende boosdoeners: schermafbeeldingen in plaats van bronbestanden, en foto's die via een chat-app of e-mail zijn gegaan en daar stilletjes zwaar gecomprimeerd zijn.

Drie afsluitende vaktips. Stuur het origineel via de configurator of een bestandsoverdrachtdienst, nooit een doorgestuurde kopie. Laat tekst in vectorbestanden omzetten naar contouren, zodat lettertypes onderweg niet kunnen verspringen. En meet je wand zo precies mogelijk op: de automatische check rekent met jouw invoer, dus kloppende centimeters geven een kloppend oordeel.